Woensdag fietste ik alleen, samen met mijn eigen schaduw. De zon scheen hoog aan de hemel en de wind kwam uit het oosten. Sinds dinsdag werk ik volledig vanuit huis ivm de corona maatregelen. ‘s ochtend was ik vreselijk productief geweest…….. dus ik gunde mij een fietstocht in de baas z’n tijd.

Rond half vier fietste ik tegen de wind naar het Oosten. Windkracht 3/4 en in je eentje is dat al gauw flink tegen. Onderweg langs de A7 zie ik mijn eigen schaduw voor mij fietsen. Vlak voor Nieuweschans zet ik een sprintje aan om mij schaduw weer voorbij te gaan. Kansloos. Het waait te hard. Alleen Lucky Luck is sneller dan zijn eigen schaduw schoot er door mij heen. Prachtige stripboeken uit lang vervlogen tijden.

Clubleden hadden mij het fietspad van Nieuweschans naar Nieuwe Statenzijl getipt. Een mooie betonnen fietspad direct langs de Westerwoldse Aa met adembenemende vergezichten. Niemand in de buurt, alleen in de verte een boer op z’n trekker. Ik zie tot mijn vreugde dat mijn schaduw moe begint te worden. Richting het noorden rijd ik steeds sneller en mijn schaduw komt nu naast mij fietsen.

Aangekomen bij Nieuwe Statenzijl zijn er toch meer bezoekers dan goed is tijdens deze Corona crisis. Ik besluit om direct door te fietsen langs de dijk richting Termunten. Nu ik volledig voor de wind rij en de snelheid verhoog naar 40 km/uur geeft mijn schaduw het op! Vol trots zie ik dat hij nu ver achter mij ligt.

Ik denk aan al die mensen in de zorg die altijd in de schaduw staan en nu terecht volledig in de spotlights. Verschillende familieleden van ons staan nu aan het front en werken o.a. in het UMCG. Het zijn voor hen spannende tijden en ik hoop dat zij met hun goede zorg de patiënten weer de zonnige kant van het leven kunnen geven.

De schaduwkant van de coronavirus zien we ook. Mensen die zich niet kunnen houden aan belangrijke en tijdelijke leefregels. Hoe moeilijk kan het zijn.

Deze tijd vraagt aan politici en beleidmakers om over hun eigen schaduw heen te stappen. Geen stemmingmakerij of partijpolitiek spelen. Hopelijk begrijpen deze jongens en meisjes dat zij niet vanuit de zijlijn moeten schreeuwen, maar achter de wetenschappers moeten staan en voorleven hoe wij moeten handelen.

Ondertussen verlaat ik al denkend de sluizen van Termunten en rij terug naar Winschoten. Ik draai de wind weer in en de zon zakt langzaam onder. Een vage schaduw van een eenzame fietser komt weer naast mij fietsen. Bij mij slaat de vermoeidheid nu toe. Wanneer ik via Nieuwwolda richting het ziekenhuis van Scheemda de viaduct op sprint, is het toch mijn eigen schaduw die wint.

Na een heerlijke eenzame rit, kom ik tevreden thuis en is mijn hoofd weer leeg.

Groetjes,

Lars Kiewiet 

Geef een reactie