Geknepen billen en het adrenaline niveau gaat omhoog. Net uit de heerlijke warmte bij de gastvrije dames van het thee huis in Smeerling en de die-hards van Toer’80 gaan die ene uitdaging aan. Het haar op de benen van Ruud – en jawel weer met blote benen – staat recht overeind als hij het donkere gat van de watertunnel langs het Ruiten-A inkijkt. Aan de rechterkant de veilige betonnen muur en aan de andere kant het kabbelende water van de Ruiten-A. En daar tussenin de gladde keitjes. Eén verkeerde beweging, één stuurfoutje of gewoon Willen Prenger die voor hem in de remmen knijpt, kan een nat pak op leveren.

De benen staan strak langs het frame, het hoofd ietwat ingedoken tussen de schouders en de vingers omsluiten stevig de remgrepen. Ruud waagt het erop. De keitjes onder zijn ATB banden maken van de komende vijf meter een rad van fortuin. Met zijn ogen focust hij op de volgende meter en zet voorzichtig aan. Halverwege de tunnel even een zenuwachtig lachje van Willem die terug denkt aan een paar weken terug. Hoog water maakte dat de keitjes verdwenen onder de wateroppervlakte van de Ruiten A. Het lachje echoot na en wordt opgevolgd door een zucht van verlichting. Met droge kleding wordt het eind van de tunnel bereikt.

Als de ATB’ers langzaam uit het zicht verdwijnen gaat ook de adrenaline omlaag. En komt er langzamerhand ontspanning in de billetjes van de bastaardkikker. De bastaardkikker is te herkennen aan de meestal lichtgroene kleuren, een lichte streep op de rug, witte buik en langs de flanken rijen bruine of donkergroene vlekjes. Hij komt nooit ver uit de buurt van de tunnel vanwege de sterkere gebondenheid aan water. Terwijl hij aan de waterkant zat te genieten van een lekker wormpje komt daar ineens een grote kudde schreeuwende blauwe wezens op wielen aan. Ineen gedoken met de kop tussen zijn schouders, zijn blote kikkerbenen op spanning  om in één sprong het water in te kunnen duiken, wacht hij af wat die gekke wezens doen. Even kijkt hij recht in de ogen van de wat kleinere fietser en ziet hem zenuwachtig lachen. En dan zijn ze weg. De kikker slaat een zucht van verlichting.

Even later rijden de mannen door het mulle zand van het natuurgebied bij Smeerling. “Zag je die kikker langs het water in de tunnel?” “Ja, hij leek wel te denken dat we kikkerbilletjes wilden eten met de kerst, ik hoorde hem gewoon een zucht van verlichting slaken.” Oh….was dat de kikker……  dan noemen we hem ook maar Willem.

Geef een reactie