Ik rij met 14 man van Toer 80 door de bossen rond Gasselte. Wij rijden de ATB route van Gieten-Gasselte. De Toergroep rijdt met een vergelijkbaar aantal. Weer een mooie opkomst.

De Appgroep meldde de vorige dag dat wij om 7:55 uur zouden vertrekken bij pomp Hilgers. Een begrip binnen de vereniging, bekender dan Pekela Hof. Ik zat dus vroeg in de ochtend mijn broodjes te eten en las het appberichtje opnieuw. Geschreven door snelle H.W. Plots besefte ik dat het tijdtip van 7:55 uur wel erg vroeg was. ’t Is maar een halfuurtje rijden naar Gasselte met de auto…. Dit tijdstip was dus bedoeld voor de elite troepen : op de fiets naar Gasselte, rondje rijden en op de fiets weer terug. Respect! Nog maar een broodje en kop koffie genomen en op m’n dooie gemak genoten van de rust in de woonkamer.

De ATB route rijden betekent dat je zwarte paaltjes met rode markering volgt. In ons geval, je volgt de voorste rijder. Een mooi tempo als je voorin zit en een straf tempo als je achterop raakt. 

In onze groep ploegen mannen rond de 40 en tot 70 jaar door de natuur. Langs de kale akkers en door de bossen en heide vol met rijp. Bochtige paden tussen de bomen door. De bomen zijn klaar voor de winter, de grond ligt bedekt met hun bladeren. Schitterende natuur op dit tijdstip. Het zonnetje verdringt langzaam de vrieskou.

Als ik tussen de bomen door slinger dwalen mijn gedachten af naar vroeger. Het gevoel is precies gelijk. Als kwajongen fietste ik met mijn vriendjes rondom het Heeresmeer in Nieuwe Pekela. Tussen de bomen en langs de waterrand wheelies maken. Ik kwam altijd te laat thuis en nooit zonder een nat pootje. Mijn moeder keek mij bij thuiskomst steevast met gefronste wenkbrauwen aan. “Sorry mam”, was mijn antwoord. Zij dacht waarschijnlijk aan de kleding die weer gewassen moest worden. Nu 40 jaar later zie ik opnieuw een plas water en ik probeer met een wheelie door een blubberplas te komen. Net als vroeger. Mijn moutainbike schiet opzij en nog net kan ik voorkomen dat ik voorover de hei inschiet. Gelukkig waren er geen toeschouwers.

Als wij het terrein van ’t Maotie naderen, zie ik allemaal tevreden mannen met een grijns op hun gezicht. Koffie met gebak als beloning en de ochtend kan niet meer stuk. Nu nog de was doen.

Groeten,

Lars Kiewiet

Geef een reactie